tag:blogger.com,1999:blog-355445572012-02-17T02:10:55.715+07:00blackplateenhttp://www.blogger.com/profile/01900080355265458404noreply@blogger.comBlogger51100tag:blogger.com,1999:blog-35544557.post-10947651337388135432009-07-01T00:01:00.008+07:002009-07-01T01:31:23.076+07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_4SLGDAEMY7s/SkpIVZr6X_I/AAAAAAAAACo/bgaXxn0gHl0/s1600-h/strayshell.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 280px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_4SLGDAEMY7s/SkpIVZr6X_I/AAAAAAAAACo/bgaXxn0gHl0/s320/strayshell.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5353170639592775666" /></a><br /><br />10 กันยายน 2549 ผมได้รับอีเมลฉบับหนึ่งจากเพื่อนสนิท (ที่ผมทึกทักเองว่าสนิท) จากแดนไกล ... จดหมายที่ส่งไล่หลังผมมา สามเดือนหลังจากที่เราเจอกันในงานงานหนึ่ง<br /><br />“สุดทางหอย” – นั่นคือชื่อเรื่องของจดหมายนั้น<br /><br />สารภาพด้วยเกียรติลูกเสือสามัญว่า ครั้งแรกที่ได้อ่านจดหมาย ผมไม่รู้ว่าเพื่อนผมอยากจะสื่อถึงอะไร เลยได้หาญกล้าโทรไปถามเจ้าของเรื่อง จนได้รู้ความหมาย แต่ก็ไม่ได้ “ฝัง” อยู่ในใจสักทีเดียว<br /><br />เกือบสามปีแล้วที่ผมไม่ได้กลับไปอ่านจดหมายฉบับนั้น แล้ววันนี้ผมก็ได้ “งม(เรื่องของ)หอย” กลับมาอ่านอีกครั้ง ความรู้สึกที่มีต่อจดหมายนั้นเปลี่ยนไป ... ผมเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าเปลี่ยนไปอย่างไร <br /><br />ถ้าให้ผมเดา ... “การเดินทางแบบหอยเร่ร่อน” กระมัง คือเหตุผลที่เปลี่ยนความคิด ความรู้สึกที่มีต่อจดหมายนั้นไป<br /><br />เวลาเร็วเหมือนติดปีก ... สามปีผ่านไปเร็วจริง <br /><br />ณ วันนี้ ตาผมเริ่มพร่ามัว มอง “ทางของหอยทาก” ที่เคยเดินนำ ไม่ค่อยเห็น ... มันเลือนลางและห่างไกลจากตัวผมเข้าไปทุกที ... ใครจะรู้ว่าครั้งหนึ่ง ผมเองก็เป็น “หอย” ตัวหนึ่งในอีกหลาย ๆ ตัว ที่เดินเร่ร่อนตามทางเดินของ “หอยทาก” นั้นอย่างตั้งอกตั้งใจ คงเป็นเพราะ “อัตถิภาวะ” ของหอยทากนั้นยังคงมีอยู่ หรือเพิ่งจะเลือนหายไปได้ไม่นาน<br /><br />“เรารักเพื่อนที่เพิ่งตายจากเราไป เราบูชาครูที่เพิ่งถูกฝัง สั่งสอนเราไม่ได้แล้ว เรากล่าวคำชมเชย ซึ่งเขาอาจปรารถนาจะได้รับมาตลอดเวลาที่มีชีวิตอยู่ คุณรู้ไหมว่า ทำไมเราจึงยุติธรรมและเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่กับคนตายได้มากกว่าคนเป็น เหตุผลมันแสนจะธรรมดา ก็เพราะเราหมดพันธะกับเขาแล้วน่ะซี”<br /><br />สาบานได้ ข้อความข้างบนไม่ใช่คำพูดของผมแน่นอน ผมคัดมาจากตอนหนึ่งของนวนิยายเรื่อง “มนุษย์สองหน้า” (La Chute) ของเพื่อนรักผมเอง ... อัลแบร์ กามูส์ (Albert Camus) คนเดียวกับเจ้าของนวนิยายเรื่อง “คนนอก” (L'Étranger/The Stranger/The Outsider)<br /><br /><br />“ชีวิตที่เร่ร่อน” ไร้ “คนนำทาง” ย่อมทำให้การเดินทาง “ไร้” จุดหมายปลายทางเช่นกัน<br /><br />แต่ทำอย่างไรได้ล่ะ ก็ในเมื่อ “คนนำทาง” ทุกคนต่างก็เคยผ่าน “ชีวิตที่เร่ร่อน” มาแล้วกันทั้งนั้น ... และ “สุดท้าย” เขาก็เดินมาจน “สุดทาง” ด้วยตัวเขาเอง<br /><br />ก็เหลือแต่ “พวกเร่ร่อน” นี่แหละ ที่ยังคงต้องหาทางสุดถนนเส้นนี้ให้เจอ<br /><br />ไม่รู้สิ ผมว่า ผมเห็นรอยยิ้มและได้ยินเสียงหัวเราะอันเป็นเอกลักษณ์ของ “หอยทาก” มาแต่ไกล<br />-----------------------------------------------------------------------------------------------------<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35544557-1094765133738813543?l=blackplateen.blogspot.com' alt='' /></div>blackplateenhttp://www.blogger.com/profile/01900080355265458404noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-35544557.post-53772883937482589882009-02-15T01:45:00.005+07:002009-02-15T03:18:46.050+07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_4SLGDAEMY7s/SZcmcgCPeII/AAAAAAAAACY/_X13nyEA3FI/s1600-h/best.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 199px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_4SLGDAEMY7s/SZcmcgCPeII/AAAAAAAAACY/_X13nyEA3FI/s320/best.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5302749357329578114" /></a><br /><br />คุณเป็นคน "ความจำปลาทอง" หรือเปล่า?<br /><br />เมื่อเช้า แปรงฟันอาบน้ำหรือยัง?<br />อาทิตย์ที่แล้ว กินข้าวกะเพราไก่ไข่ดาวไปกี่จาน?<br />เดือนก่อน ค้างค่าบัตรเครดิตหรือเปล่า่?<br />ปีที่แล้ว กลับบ้านไปหาพ่อแม่กี่หน?<br />.<br />.<br />.<br />แล้วคุณเคยลืม/จำใครบางคนมั้ย?<br /><br />คนที่บ้าบอ ทำให้เราหัวเราะได้เวลาเศร้าเสียใจ<br />คนที่ไม่เข้าใจในสิ่งที่เราพูดทั้งหมด แต่ก็ตั้งใจฟังจนจบ<br />คนที่ครั้งหนึ่งเคยอยู่เคียงข้าง ร่วมทุกข์แบ่งสุข<br />คนที่ครั้งหนึ่งเคยให้สัญญาว่าจะไม่ทิ้งกันและกัน ... <br />แต่ก็ต้องพรากจากกัน<br />.<br />.<br />.<br />คนที่คุณเรียกว่า "รักครั้งแรก" <br /><br />-----------------------------------------------------------------------<br /><br />บ่อยครั้งที่ผมเจอคำถามเดิม ๆ จากคนรอบข้าง<br /><br />"ไปดูหนังกับใคร? คนเดียวหรอ? เฮ้ยไม่เหงาแย่หรอวะ?"<br />"ไม่พาใครกลับมาบ้านบ้างล่ะลูก?"<br />"เมิงชอบใครมั่งป่าวเนี่ย ไม่ลองคบใครสักคนดูวะ เปิดใจบ้าง"<br />.<br />.<br />.<br />ผมมักจะเลี่ยงคำถามเหล่านั้น ด้วยประโยคเดิม ๆ เช่นกัน<br /><br />"จะไปดูกะใครได้ละพี่ ก็คนที่อยากดูด้วยยืนข้าง ๆ พี่ไงล่ะ ฮา ๆ" <br />"ลำพังเอาตัวเองกลับมาถึงบ้านให้แม่เห็นหน้า ก็ดีถมไปแล้ววววว"<br />"สงสัย เมียกรูยังวิ่งเล่นอยู่บนสวรรค์ ... ลงมาเกิดสะทีสิจ๊ะ นางฟ้า"<br />.<br />.<br />.<br />ภาพรุ่นพี่ที่ทำงานร้องไห้เศร้าเสียใจ เพราะเลิกกับแฟน<br />ภาพคนเคยรักกันในจอสี่เหลี่ยม กลายเป็นคนแปลหน้าซึ่งกันและกัน<br />ภาพคนที่ระเบิดอารมณ์และคำพูดใส่กัน ย้อนกลับไปไม่นาน ทั้งสองเคยจูงมือกัน<br />.<br />.<br />.<br />ภาพเหล่านี้ละมั้ง ที่ทำให้ผมใช้คำตอบเดิม ๆ ทุกครั้งกับคำถามเดิม ๆ<br />จริง ๆ แล้ว ผมมันคนขี้ขลาดต่างหาก ที่หาเกราะป้องกันตัวเอง<br />ไม่ให้เจ็บทั้งตัวและใจ เหมือนภาพที่เห็นจากคนรอบตัว<br />.<br />.<br />.<br /><span style="font-weight:bold;">มันไม่ผิดใช่มั้ย ที่จะยินดีให้ใครต่อใครเรียกว่า คนขี้ขลาด ... เพียงเพราะว่า<br />ผมยังไม่ลืมใครคนนั้น และ ไม่กล้าพอที่จะจำภาพของเขา ... เป็นครั้งสุดท้าย</span><br /><br /><span style="font-weight:bold;"><br />ยังไม่ตอบผมเลยว่า คุณเป็นคน "ความจำปลาทอง" หรือเปล่า?</span><br /><br />--------------------------------------------------------------------------------------<br /><br /><br /><div style="width:300px;"><object width="300" height="110"><param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/Wa_foDa3I7"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://media.imeem.com/m/Wa_foDa3I7" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="110" wmode="transparent"></embed></object><div style="background-color:#E6E6E6;padding:1px;"><div style="float:left;padding:4px 4px 0 0;"><a href="http://www.imeem.com/"><img src="http://www.imeem.com/embedsearch/E6E6E6/" border="0" /></a></div><form method="post" action="http://www.imeem.com/embedsearch/" style="margin:0;padding:0;"><input type="text" name="EmbedSearchBox" /><input type="submit" value="Search" style="font-size:12px;" /><div style="padding-top:3px;"><a href="http://www.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=0&ek=Wa_foDa3I7" rel="nofollow"><img src="http://www.imeem.com/ads/bannerad/152/10/" border="0" /></a><a href="http://www.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=1&ek=Wa_foDa3I7" rel="nofollow"><img src="http://www.imeem.com/ads/bannerad/153/10/" border="0" /></a><a href="http://www.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=2&ek=Wa_foDa3I7" rel="nofollow"><img src="http://www.imeem.com/ads/bannerad/154/10/" border="0" /></a><a href="http://www.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=3&ek=Wa_foDa3I7" rel="nofollow" ><img src="http://www.imeem.com/ads/bannerad/155/10/Wa_foDa3I7/" border="0" /></a></div></form></div></div><br/><a href="http://www.imeem.com/musiccente/music/71lTd-b_//">จะได้ไม่ลืมกัน - เบิร์ด ธงไชย</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35544557-5377288393748258988?l=blackplateen.blogspot.com' alt='' /></div>blackplateenhttp://www.blogger.com/profile/01900080355265458404noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-35544557.post-47073656119540345382008-01-23T19:03:00.000+07:002008-01-28T01:41:28.357+07:00<div><embed src="http://widget-01.slide.com/widgets/slideticker.swf" type="application/x-shockwave-flash" quality="high" scale="noscale" salign="l" wmode="transparent" flashvars="cy=lt&il=1&channel=1513209474798977537&site=widget-01.slide.com" style="width:426px;height:320px" name="flashticker" align="middle"></embed><div style="width:426px;text-align:left;"><a href="http://www.slide.com/pivot?cy=lt&ad=0&id=1513209474798977537&map=1" target="_blank"><img src="http://widget-01.slide.com/p1/1513209474798977537/lt_t014_v000_a000_f00/images/xslide1.gif" border="0" ismap="ismap" /></a> <a href="http://www.slide.com/pivot?cy=lt&ad=0&id=1513209474798977537&map=2" target="_blank"><img src="http://widget-01.slide.com/p2/1513209474798977537/lt_t014_v000_a000_f00/images/xslide2.gif" border="0" ismap="ismap" /></a></div></div><br /><br /><br /><br /><object width="300" height="80"><param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/cExtSRKA4A"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://media.imeem.com/m/cExtSRKA4A" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35544557-4707365611954034538?l=blackplateen.blogspot.com' alt='' /></div>blackplateenhttp://www.blogger.com/profile/01900080355265458404noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-35544557.post-32306445500481134652007-05-13T02:04:00.000+07:002008-11-13T09:08:59.697+07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_4SLGDAEMY7s/RkYVuHYP0dI/AAAAAAAAAAc/JmRW1I6vo5Q/s1600-h/sunset+copy.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_4SLGDAEMY7s/RkYVuHYP0dI/AAAAAAAAAAc/JmRW1I6vo5Q/s320/sunset+copy.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5063758713023615442" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: center;"><br /></div><span style="font-size:85%;"><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;"><br />ในหนึ่งวัน</span><br /><span style="font-weight: bold;">Lullaby</span><br /><br />ดวงอาทิตย์ เหนือขอบฟ้า อีกครั้ง<br />การเริ่มต้น ของ วันใหม่<br />ก็เป็นอย่างนี้ ทุกวัน ก็เป็นอย่างนี้ เรื่อยไป<br /><br />ไม่อาจหยั่งรู้ เหตุการณ์ใด จะเกิด<br />สิ่งที่หวังจะเป็น อย่างไร<br />ก็เป็นอย่างนี้ ทุกวัน ก็เป็นอย่างนี้ เรื่อยไป<br /><br />ดวงอาทิตย์ตระหง่าน กลางท้องฟ้า<br />ใช่ว่ามันจะอยู่ เพียงลำพัง<br />เพียงสาดแสง ส่องสว่าง มาบดบัง เบื้องหลัง ยังมีดวงดาว<br /><br />ผ่านทุกเหตุการณ์ ทุกการกระทำ<br />ฉันยังจดจำ ฉันยังมีเธอ อยู่<br />จะดี จะร้าย จะเป็นอย่างไรไม่รู้<br />ก็ที่ชีวิตฉันยังอยู่ เธอจะยังอยู่<br /><br />ดวงอาทิตย์ตระหง่าน กลางท้องฟ้า<br />ใช่ว่ามันจะอยู่ เพียงลำพัง<br />เพียงสาดแสง ส่องสว่าง มาบดบังเบื้องหลัง ยังมีดวงดาว<br /><br />ผ่านทุกเหตุการณ์ ทุกการกระทำ<br />ฉันยังจดจำ ฉันยังมีเธอ อยู่<br />จะดี จะร้าย จะเป็นอย่างไรไม่รู้<br />ก็ถ้าชีวิตฉันยังอยู่ เธอจะยังอยู่<br /><br />ผ่านทุกเหตุการณ์ ทุกการกระทำ<br />ฉันยังจดจำ เสมอ เธอยังอยู่เสมอ<br />ฉันยังมีเธอ ฉันยังมีเธอ อยู่<br />จะดี จะร้าย จะเป็นอย่างไรไม่รู้<br />ก็ถ้าชีวิตฉันยังอยู่ เธอจะยังอยู่<br />แม้ชีวิตฉันไม่เหลืออยู่ รักฉันจะอยู่กับเธอ<br /><br />ดวงอาทิตย์ ลาขอบฟ้า อีกครั้ง<br />สิ้นสุดแล้ววันใหม่ พรุ่งนี้จะเป็น อย่างไร<br />หลายอย่าง อาจเปลี่ยนไป ฉันก็จะเป็นอย่างนี้ ทุกวัน<br />จะเป็นอย่างนี้ เรื่อยไป จะมีแต่เธอ ในใจ<br />จะเป็นอย่างนี้ เรื่อยไป<br /><br /><br /><embed src="http://www.dseason.com/musicbox.swf?media=2201" quality="high" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" type="application/x-shockwave-flash" bgcolor="#000000" height="0" width="0"></embed><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35544557-3230644550048113465?l=blackplateen.blogspot.com' alt='' /></div>blackplateenhttp://www.blogger.com/profile/01900080355265458404noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-35544557.post-1160048822851020252006-10-05T18:27:00.000+07:002006-12-09T11:13:55.476+07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/3092/3957/1600/traffic_lights%20copy.jpg"><span style="font-size:85%;"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0pt 0pt 10px 10px; CURSOR: pointer" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3092/3957/320/traffic_lights%20copy.jpg" border="0" /></span></a><span ><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-family:arial;font-size:85%;">ทุกครั้งที่ไปทำงาน ผมต้องผ่านสี่แยกนี้เป็นประจำ<br />ขณะที่ "ยืน" อยู่บนรถเมล์ที่ติด<span style="COLOR: rgb(255,0,0)">ไฟแดง</span><br />ผมมองเห็นคนขายพวงมาลัยเดินไปมา<br />เขากำลังทำหน้าที่ของเขา ...<br /><br />พอ<span style="COLOR: rgb(51,204,0)">ไฟเขียว</span> รถเมล์คันที่ผม "ยืน" อยู่หางแถวของรถคันอื่น<br />1 - 2 - 3 - 4 - 5 ...<br /><span style="COLOR: rgb(255,204,0)">ไฟเหลือง</span>กระพริบ 1 วินาที<br />แล้วไฟแดงก็ตามมาทันที<br /><br />นี่ไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับผม เพราะเจอเหตุการณ์นี้ทุกวันทำงาน<br />แต่ที่ทำให้ผมแปลกใจคือ <span style="COLOR: rgb(51,204,0)">ไฟเขียว</span>อีกสามแยกมันทำไมนานเกิน 5 วินาที<br />หรือว่า แยกที่ผมใช้เดินทาง มันคือ แยกเมียน้อย<br /><br />5 วินาที ทำให้มนุษย์เงินเดือนเข้างานสาย 15 นาที<br /><br />ขณะที่ก่นด่าใครหลายคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ในใจ<br />ผมเห็นรอยยิ้มของคนขายพวงมาลัย กับแบงค์ยี่สิบที่ถืออยู่ในมือ<br />ถ้า<span style="COLOR: rgb(51,204,0)">ไฟเขียว</span>ของผมนานสักครึ่งนาที ...<br />ผมจะได้เห็นรอยยิ้มของเขามากกว่านี้มั้ยนะ<br /><br />บางคนอาจมองเรื่องของตัวเองเป็นสำคัญ<br />โดยหลงลืมไปว่า ยังมีอีกหลายคนที่กำลังเดือดร้อนกับสิ่งที่ตัวเองอยากให้เป็น </span></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:85%;">ผมก็เป็นคนหนึ่งในคนจำนวนนั้น ...<br /><br />พรุ่งนี้ ผมอยากให้<span style="COLOR: rgb(51,204,0)">ไฟเขียว</span> แค่ 3 วินาที ... จริง ๆ นะ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35544557-116004882285102025?l=blackplateen.blogspot.com' alt='' /></div>blackplateenhttp://www.blogger.com/profile/01900080355265458404noreply@blogger.com0